In 2018, nét voor de grootste crisis van mijn leven zich aandiende, kwam een vijfdaagse reis naar Glastonbury op mijn weg. Nooit eerder had ik zonder mijn gezin gereisd, nooit eerder was ik langer dan twee dagen weg geweest. Maar alles in mij zei ja. Ik heb er zelfs niet over nagedacht.

De afzondering, maar ook de verbinding met de mensen die ik niet kende was bijzonder. We bouwden een vriendschap voor het leven op. Waar ik ook ging op die plek, werd ik tot tranen toe gebracht van de energie, de schoonheid, de vibratie — en zoveel meer dat ik niet onder woorden kon brengen.

Ik ben met een enorme kracht naar huis gegaan. Wat later bleek dat ik die zo nodig had, want enkele maanden later werd mijn zoon heel erg ziek. Dingen werden er zo helder. Ik kreeg duidelijke ingevingen, beelden en gevoelens van wat mij te doen stond. Het leek alsof de momenten daar alle sluiers wegnam.

Sindsdien nam ik een kleine 80 mensen mee naar Glastonbury. En ik hoor altijd hetzelfde: er is een voor en na Glastonbury. Maar we kunnen niet onder woorden brengen wat het ons gegeven heeft.