In de naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest

[et_pb_section fb_built=”1″ _builder_version=”4.7.4″ _module_preset=”default”][et_pb_row column_structure=”2_5,3_5″ custom_padding_last_edited=”on|desktop” _builder_version=”4.4.1″ background_color=”rgba(74,152,154,0.31)” custom_padding=”30px|30px|30px|30px|true|true” custom_padding_tablet=”30px|20px|30px|20px|true|true” custom_padding_phone=””][et_pb_column type=”2_5″ _builder_version=”4.4.1″ background_enable_color=”off”][et_pb_image src=”https://puuryoga.com/wp-content/uploads/2021/12/IMG_0121.jpg” title_text=”Processed with VSCO with ku4 preset” _builder_version=”4.7.4″ max_height_tablet=”400px” max_height_phone=”” max_height_last_edited=”on|tablet” custom_margin=”100px||-5vw|-50px|false|false” custom_margin_tablet=”0px||0vw|0px|false|false” custom_margin_phone=”” custom_margin_last_edited=”on|tablet”][/et_pb_image][et_pb_divider color=”#000000″ divider_weight=”200px” _builder_version=”4.4.1″ positioning=”absolute” position_origin_a=”top_center” horizontal_offset=”0px” vertical_offset_tablet=”0px” vertical_offset_phone=”0px” vertical_offset_last_edited=”off|tablet” width=”1px” custom_margin_last_edited=”off|desktop” custom_padding=”|4px||4px|false|true” scroll_vertical_motion_enable=”on” scroll_vertical_motion=”0|93|93|100|0|0|2″ motion_trigger_start=”top” box_shadow_style=”preset7″ box_shadow_horizontal=”0px” box_shadow_vertical=”9px” box_shadow_color=”#000000″ locked=”off”][/et_pb_divider][/et_pb_column][et_pb_column type=”3_5″ _builder_version=”4.4.0″][et_pb_text _builder_version=”4.7.4″ text_font_size=”18px” text_line_height=”2em” header_font=”Domine||||||||” header_font_size=”70px” header_line_height=”1.3em” max_width=”800px” text_font_size_tablet=”18px” text_font_size_phone=”16px” text_font_size_last_edited=”on|phone” header_font_size_tablet=”48px” header_font_size_phone=”38px” header_font_size_last_edited=”on|phone” locked=”off”]

Bidden

Wie ‘spreekt’ heeft woorden nodig om zijn gevoelens te verklanken. Wie ‘muziek’ maakt heeft noten nodig en wie ‘gelooft’ heeft zijn gebeden. Wie bidt weet dat het goed is om na elke gesproken zin te wachten, even lang  als de voorafgaande zin. Zodat het gesproken (of gedachte) woord even echoot in jezelf. De innerlijke nagalm bereikt je ziel. Dit betekent dat zelf tijdens een gebed de totale stilte het hoogtepunt is. 

Gebedenboek van Toon Hermans

 

[/et_pb_text][/et_pb_column][/et_pb_row][/et_pb_section][et_pb_section fb_built=”1″ _builder_version=”4.7.4″ _module_preset=”default”][et_pb_row _builder_version=”4.7.4″ _module_preset=”default”][et_pb_column type=”4_4″ _builder_version=”4.7.4″ _module_preset=”default”][et_pb_text _builder_version=”4.7.4″ _module_preset=”default” text_font=”Raleway||||||||”]

Nu we dichtbij Kerst komen en ik gisteren mijn kerststalletje een speciaal plekje gaf, mijmerde ik weg naar wat geloven voor mijn betekent. Bidden, het is één van mijn vroegste herinneringen. Ik geloof… De dag van vandaag is dat niet meer zo evident om dat te durven zeggen. Maar ik geloof, heel diep zelfs. Ik heb heel veel tijd doorgebracht bij mijn grootmoeder die heel diepgelovig is. Doch – en ik gebruik hier haar woorden – we moeten geen “kwezels” zijn. We moeten niet alles geloven wat ons gezegd wordt, maar we moeten vooral voelen. Dus misschien moet ik het woord geloven vervangen naar voelen. Ik voel…

Ik ben heel gelovig opgevoed, tussen mijn grootmoeder en haar vier zussen die uit een gezin van twaalf kwamen. Ik ging mee naar de vroegmis om 7u, kreeg elk jaar een askruisje op Aswoensdag, deed mee aan de rondgang in de periode van Pasen, ging in de maand mei naar de Mariagrot in Kleit en op 15 augustus gingen we in diezelfde Mariagrot met een kaarsje in onze handen, wandelen en de rozenkrans bidden rond de grot. Heerlijk vond ik die rituelen, ik voelde me toen reeds gedragen door het licht dat tijdens deze bijzondere momenten heel sterk aanwezig was. Met onze mooiste kleding aan gingen we met mijn grootmoeder, de groottantes en mijn overgrootmoeder Coralie naar de hoogmis. Ik was altijd onder de indruk van het hele gebeuren en ik geloofde echt in de grote wijze man in de hemel, de vader van Jezus. Ik weet nog hoe ik naar mijn eerste communie had toegeleefd, dat is en blijft één van de mooiste herinneringen uit mijn geloofsleven. Elke feestdag werd ook echt be-leefd en ik leerde van mijn moetje dat ik elke dag moest bidden, plechtig, voor het slapengaan, drie Wees ge groetjes en één Onze Vader. Ik mocht niet gaan slapen als ik dat niet gedaan had. En toen er rozenkransen gebeden werden, met de zwarte paternosters tussen hun vingers gedraaid, dan zat ik met mijn mondje vol verwondering open, omdat ze dat zo snel konden uitspreken. Wel weet ik dat de energie op die momenten heel intens was en het voor hen heel belangrijk was, het bracht hen samen, het samen bidden gaf hen verbinding. 

[/et_pb_text][/et_pb_column][/et_pb_row][et_pb_row column_structure=”3_5,2_5″ _builder_version=”4.7.4″ _module_preset=”default”][et_pb_column type=”3_5″ _builder_version=”4.7.4″ _module_preset=”default”][et_pb_text _builder_version=”4.7.4″ _module_preset=”default” text_font=”Raleway||||||||”]

In 1983 veranderde er iets in mijn bidden, mijn andere grootmoeder, de mama van mijn mama werd ernstig ziek, ik werd voor het eerst met kanker geconfronteerd. Haar lichaam was al heel erg aangetast en ik werd voorbereid op afscheid nemen, een afscheid dat mij tot vandaag nog steeds zwaar ligt. Mijn bidden veranderde, ik deed nog mijn gebedjes zoals ik ze elke avond deed, maar nu begon ik ook tegen God te praten. Echt te praten, zoals ik tegen elke andere mens zou doen. Ik smeekte hem om haar nog niet bij hem te roepen, ik vroeg om wonderen, dat ze zou genezen… Maar dat gebeurde niet, ze werd alleen maar zieker en ik bleef geloven, ook al veranderde er niks. De laatste dag dat ik haar levend in het ziekenhuis zag, deed ze alle moeite om mij dichtbij haar te voelen. Ik moest op haar schoot zitten in de ziekenhuisstoel. Dat moet verschrikkelijk moeilijk geweest zijn, en toch lukte het haar. Had God hiervoor gezorgd? 

 

[/et_pb_text][/et_pb_column][et_pb_column type=”2_5″ _builder_version=”4.7.4″ _module_preset=”default”][et_pb_image src=”https://puuryoga.com/wp-content/uploads/2021/12/IMG_0126.jpg” title_text=”IMG_0126″ _builder_version=”4.7.4″ _module_preset=”default”][/et_pb_image][/et_pb_column][/et_pb_row][et_pb_row _builder_version=”4.7.4″ _module_preset=”default”][et_pb_column type=”4_4″ _builder_version=”4.7.4″ _module_preset=”default”][et_pb_text _builder_version=”4.7.4″ _module_preset=”default” text_font=”Raleway||||||||”]

Ze streelde mijn haar en sprak lieve woorden met haar zachte stem, zoals ze al die jaren ervoor had gedaan, ik was haar eerste kleinkind, en nu weet ik zelf hoe bijzonder dat is. Ze zei dat ze van mijn hield, ze liet mij vertellen over school, en de vakantie dat voor mij de dag nadien begon, want ik ging naar Oostenrijk. Naar de bergen waar ik me zo veilig voelde en voel. Het was ook tussen die bergen dat mijn mama enkele dagen later belde dat moetje overleden was. Ik kan met geen woorden beschrijven hoe diep dat verdriet is binnengekomen en hoe ik dat nog steeds voel. Ondanks dat ik toen nog net geen tien jaar was. Ik was boos op God. Echt boos. En die boosheid werd nog groter toen hij twee maanden na het verlies van mijn moetje ook mijn pépé, waar ik ook zo’n sterke band mee had, van mijn wegnam. Zomaar, een hartoperatie en hij is nooit meer teruggekomen. Mijn meter en mijn peter, waren weg en ik voelde mij in de steek gelaten. En toch…geloof ik dat het mijn gebed is dat mij gered heeft. Mijn diepere geloof dat er meer was tussen hemel en aarde was er toen al. Mijn gebed veranderde opnieuw, ik begon na mijn gesprekje met God, ook een gesprekje met mijn moetje en pépé. Ik vertelde hen over mijn dag, hoe ik me voelde, over de prille liefde, mijn verdriet, en zoveel meer.  Als ik het nu zou benoemen zou ik het meditatie kunnen noemen, maar toch blijf ik het als bidden benoemen.

[/et_pb_text][/et_pb_column][/et_pb_row][et_pb_row column_structure=”2_5,3_5″ _builder_version=”4.7.4″ _module_preset=”default”][et_pb_column type=”2_5″ _builder_version=”4.7.4″ _module_preset=”default”][et_pb_image src=”https://puuryoga.com/wp-content/uploads/2021/12/IMG_0120.jpg” title_text=”Processed with VSCO with ku4 preset” _builder_version=”4.7.4″ _module_preset=”default”][/et_pb_image][/et_pb_column][et_pb_column type=”3_5″ _builder_version=”4.7.4″ _module_preset=”default”][et_pb_text _builder_version=”4.7.4″ _module_preset=”default” text_font=”Raleway||||||||”]

Vandaag, 38 jaar later, bid ik nog steeds en ik hou van kerken en hun mystiek. Tot grote ergernis van mijn kinderen als we op reis gaan, want ik ga vaak in kerken binnen om de energie te voelen en kaarsen aan te steken. Los van wat er in het verleden gebeurde natuurlijk, want voor mij gaat het over de energie, het geloof in dat wat wij niet kunnen bevatten of in woorden kunnen plaatsen. In elk verdriet, in elk falen, in elk gemis, in elk wonder, in de geboorte van mijn kinderen en kleinkind, in de liefde dat ik voel voor het leven en de mens, de schoonheid van de natuur bij zonsopgang, de volle maan aan een heldere hemel, het knoppen van een blad in het voorjaar, … leerde ik God zien. Ik heb geen moeite meer met het woord Goddelijk. Ik wéét nu wat het betekent en ik wéét dat ik het als kind al onbewust wist.

 

[/et_pb_text][/et_pb_column][/et_pb_row][et_pb_row _builder_version=”4.7.4″ _module_preset=”default” background_color=”rgba(209,174,172,0.4)”][et_pb_column type=”4_4″ _builder_version=”4.7.4″ _module_preset=”default”][et_pb_testimonial author=”Uit zijn dagboek: Tussen mei en september” portrait_url=”https://puuryoga.com/wp-content/uploads/2021/12/4017766399d3e5c14f0235b0c5387e2b.jpg” _builder_version=”4.7.4″ _module_preset=”default” background_color=”rgba(209,174,172,0.4)”]

Toon Hermans kon dat zo mooi beschrijven:

Geloof komt niet zozeer voort uit een religie, maar meer uit de natuur. Het besef dat je niet leeft vanuit jezelf, maar in samenhang met een andere, hogere kracht, vind je immers ook terug in al het levende in de natuur. De boom leeft niet vanuit zichzelf alleen, maar in samenhang met de hemel, het licht, de warmte, de regen,… Zo is het voelbaar voor mij dat ik uit mijzelf niets ben, dat ik tot leven kom door een hogere macht. Van de andere kant kun je in alle mensen, net als in alle bomen, bloemen, etc.… ook zien dat ze een deel zijn van een gigantisch samenspel, en dat zich achter het samenspel iets verbergt van een bovennatuurlijke orde, iets dat wij liefde mogen noemen of met een ander woord: God.  Ik bedoel met God niet het hoofd van één of andere religieuze groepering, ik bedoel met God de onuitlegbare en niet te verwoorden mysterieuze kracht die in al het levende aanwezig is.

[/et_pb_testimonial][/et_pb_column][/et_pb_row][et_pb_row column_structure=”2_5,3_5″ _builder_version=”4.7.4″ _module_preset=”default”][et_pb_column type=”2_5″ _builder_version=”4.7.4″ _module_preset=”default”][et_pb_text _builder_version=”4.7.4″ _module_preset=”default” text_font=”Raleway||||||||”]

Kerken, kapelletjes, een Mariagrot, de kapel waar ik jaarlijks naartoe gaan in Kortrijk bij broeder Isisoor, het zijn voor mij plekjes waar ik dat onuitlegbare voel. En dan is er een kapel waar ik liever niet zit, maar ook daar mocht ik dat krachtige voelen. Want te vaak in mijn leven heb ik in de kapel van het ziekenhuis gezeten. Zeker op de momenten dat je uit de kamer wordt gestuurd voor onderzoeken. Dan zit je op de gang en dan is het bang afwachten… dat was zo toen mijn broer heel ziek was,  mijn vader in coma lag en mijn zoon een onverklaarbare ziekte bleek te hebben. Het is een plek waar ik me op dat moment gedragen voelde, een plaats die al zoveel gebeden heeft gehoord en waar een koesterende stilte me altijd omarmde. De kerk is ook een plaats waar ik regelmatig ga bidden, rondwandel, het zonlicht die door de gekleurde brandramen binnenvalt op de zwarte oude vloer. De geur van wierook en kaarsen die mij onmiddellijk terugbrengen naar de tijd van vroeger toen ik als klein meisje meeging naar de vroege ochtendmis of de zondagmis. Ik ga er zitten en ga in gesprek, zoals ik vroeger deed. Ik vraag hulp of ik dank voor wat er op mijn pad mag komen of kwam.

[/et_pb_text][/et_pb_column][et_pb_column type=”3_5″ _builder_version=”4.7.4″ _module_preset=”default”][et_pb_image src=”https://puuryoga.com/wp-content/uploads/2021/12/IMG_0119.jpg” title_text=”Processed with VSCO with ku4 preset” _builder_version=”4.7.4″ _module_preset=”default”][/et_pb_image][/et_pb_column][/et_pb_row][et_pb_row _builder_version=”4.7.4″ _module_preset=”default”][et_pb_column type=”4_4″ _builder_version=”4.7.4″ _module_preset=”default”][et_pb_testimonial author=”Isabel x” portrait_url=”https://puuryoga.com/wp-content/uploads/2021/12/IMG_0128.jpg” _builder_version=”4.7.4″ _module_preset=”default” background_color=”rgba(74,152,154,0.31)”]

Vandaag bid ik opnieuw, tot een zieltje, een sterretje dat kort bij mij was en op tweede kerstdag terug naar ‘huis’ gegaan is. Al die sterretjes in de hemel krijgen vandaag op 12 december extra licht. Ook mijn sterretje daarboven. In mijn gebed mocht ik haar of hem al zo vaak voelen, een aanwezigheid dat zoveel groter is, pure liefde. Dat zieltje kwam zeven jaar geleden met een bedoeling in mijn leven en heeft een diepere transformatie in gang gezet. Ik heb lange tijd nodig gehad om het te begrijpen… maar zeven jaar later begrijp ik het. Deze kerst word voor mij een heel bijzondere tijd en ik zal me vaak terugtrekken in gebed. Deze week ook zeker in de kerk of de Mariagrot. Ik ga bidden, voor deze wereld, voor licht. Ik raad je aan om ook de blog van mijn zielsbroer Jan Moeyaert te lezen. Jan, die deze ochtend, net als ik, samen met nog een gemeenschappelijke en dierbare vriendin Marion wakker werd met het gevoel dat we licht in de wereld mogen brengen. En extra licht voor alle sterrenouders. 

Ik wens je geloof toe op de momenten dat je het nodig hebt in je leven, … in wat dat geloof ook mag zijn. Zachte lieve groet,

 

[/et_pb_testimonial][/et_pb_column][/et_pb_row][/et_pb_section]

Geef een reactie