De wijsheid van de bomen.

 

Bomen inspireren, ze inspireerden zovele filosofen, dichters, schrijvers… de Boeddha, de Yogi’s…

Een boom ‘is’.

En daarom is hij altijd al een krachtige metafoor geweest voor het leven.
Vandaag las ik deze prachtige tekst van Herman Hesse over bomen waar je hier een kort stuk vertaald kunt lezen. (onderaan de volledige tekst in het Engels).

Hermann Hesse schreef:

“Bomen zijn de meest indringende predikers.
Ik vereer ze wanneer ze als volk en familie leven, en nog méér vereer ik ze wanneer ze alleen staan.
Ze lijken op eenzame mensen.
Niet op kluizenaars die om één of andere tekortkoming zijn weggeslopen.
In hun toppen ritselt de wereld, hun wortels rusten in het oneindige, alleen gaan ze niet daarin op, integendeel, ze streven met al hun levenskracht slechts naar één ding : ze willen hun eigen, in hen wonende wet vervullen, hun eigen gestalte opbouwen, zichzelf uitbeelden.
In hun jaarringen en vergroeiingen staan alle strijd, alle leed, alle ziekte, alle geluk en groei trouw genoteerd; magere jaren en jaren van overvloed, doorstane aanvallen, getrotseerde stormen.
Bomen zijn heiligdommen.
Wie erin slaagt naar hen te luisteren, krijgt de waarheid te horen.
Ze prediken geen leerstellingen en voorschriften, ze prediken, zonder zich om het individuele te bekommeren, de oerwet van het leven.
Als we treurig zijn en het leven eigenlijk niet meer kunnen verdragen, dan geeft een boom aan : kijk naar mij.
Je thuis is niet hier of daar, je thuis is in jezelf.
Wanneer we geleerd hebben naar bomen te luisteren dan krijgt juist het kortstondige en snelle, de kinderlijke haast van onze gedachten, een ongeëvenaarde blijmoedigheid.
Wie geleerd heeft naar bomen te luisteren wil niets anders zijn dan wat hij is.
Dat is thuis zijn. Dat is gelukkig zijn.”
(uit: Wanderung, 1919)

“For me, trees have always been the most penetrating preachers. I revere them when they live in tribes and families, in forests and groves. And even more I revere them when they stand alone.
They are like lonely persons.
Not like hermits who have stolen away out of some weakness, but like great, solitary men, like Beethoven and Nietzsche. In their highest boughs the world rustles, their roots rest in infinity; but they do not lose themselves there, they struggle with all the force of their lives for one thing only: to fulfil themselves according to their own laws, to build up their own form, to represent themselves. Nothing is holier, nothing is more exemplary than a beautiful, strong tree.
When a tree is cut down and reveals its naked death-wound to the sun, one can read its whole history in the luminous, inscribed disk of its trunk: in the rings of its years, its scars, all the struggle, all the suffering, all the sickness, all the happiness and prosperity stand truly written, the narrow years and the luxurious years, the attacks withstood, the storms endured.
And every young farmboy knows that the hardest and noblest wood has the narrowest rings, that high on the mountains and in continuing danger the most indestructible, the strongest, the ideal trees grow.

Trees are sanctuaries. Whoever knows how to speak to them, whoever knows how to listen to them, can learn the truth.

They do not preach learning and precepts, they preach, undeterred by particulars, the ancient law of life.

A tree says: A kernel is hidden in me, a spark, a thought, I am life from eternal life.

The attempt and the risk that the eternal mother took with me is unique, unique the form and veins of my skin, unique the smallest play of leaves in my branches and the smallest scar on my bark.
I was made to form and reveal the eternal in my smallest special detail.

A tree says: My strength is trust.

I know nothing about my fathers, I know nothing about the thousand children that every year spring out of me.
I live out the secret of my seed to the very end, and I care for nothing else.
I trust that God is in me. I trust that my labor is holy. Out of this trust I live.

When we are stricken and cannot bear our lives any longer, then a tree has something to say to us:

Be still!
Be still!
Look at me!
Life is not easy, life is not difficult.
Those are childish thoughts.
Let God speak within you, and your thoughts will grow silent.
You are anxious because your path leads away from mother and home.
But every step and every day lead you back again to the mother.
Home is neither here nor there. Home is within you, or home is nowhere at all.

A longing to wander tears my heart when I hear trees rustling in the wind at evening.

If one listens to them silently for a long time, this longing reveals its kernel, its meaning.
It is not so much a matter of escaping from one’s suffering, though it may seem to be so. It is a longing for home, for a memory of the mother, for new metaphors for life.
It leads home.
Every path leads homeward, every step is birth, every step is death, every grave is mother.

So the tree rustles in the evening, when we stand uneasy before our own childish thoughts:

Trees have long thoughts, long-breathing and restful, just as they have longer lives than ours.
They are wiser than we are, as long as we do not listen to them.
But when we have learned how to listen to trees, then the brevity and the quickness and the childlike hastiness of our thoughts achieve an incomparable joy.
Whoever has learned how to listen to trees no longer wants to be a tree.
He wants to be nothing except what he is.
That is home.
That is happiness.”
― Herman Hesse, Bäume. Betrachtungen und Gedichte

tree

#bomen #trees #hermanhesse #filosofie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s