OPENBARING

 

epifanie openbaring

Vandaag werd ik na mijn bezoek aan mijn moetje (mijn grootmoeder van 91), aangetrokken tot de kerk, een ritueel dat ik vaak doe. Ik ga dan zitten bij Broeder Isidoor, die sinds ik me herinner , als een donkere gestalte in de kerk van Maldegem staat.  Maar voor mij is hij niet donker… maar juist licht !

Eenmaal thuisgekomen voelde ik de drang om dit te schrijven…

Ik geloof…

De dag van vandaag is dat niet meer zo evident om dat te durven zeggen.

Maar ik geloof, heel diep zelfs.

Ik heb heel veel tijd doorgebracht bij mijn grootmoeder die heel diepgelovig is.

Doch – en ik gebruik hier haar woorden – we moeten geen “kwezels” zijn.

We moeten niet alles geloven wat ons gezegd wordt, maar we moeten vooral voelen.

Dus misschien moet ik het woord geloven vervangen naar voelen.

Ik voel…

4c3e75bef4d014745da5a007bd25e22d

Mijn kindertijd was gevuld met rituelen die ik bij mijn grootmoeder leerde kennen.

Een rozenkrans bidden vond ik een héél bizar iets.

Ik zie mijn overgrootmoeder, mémé Coralie, mijn grootmoeder en haar zussen met hun paternoster nog zitten. Het was precies een wedstrijd om het snelst een wees gegroet opzeggen.

Ik zat erbij en ik keek ernaar, want ik kon niet volgen en begreep er ook niks van.

Wel weet ik dat de energie op die momenten heel intens was en het voor hen heel belangrijk was, het bracht hen samen, het samen bidden gaf hen verbinding.

Ik ging mee naar de vroegmis om 7u, kreeg elk jaar een askruisje op Aswoensdag, deed mee aan de rondgang in de periode van Pasen, ging in de maand mei naar de Mariagrot in Kleit en op 15 augustus gingen we in diezelfde Mariagrot met een kaarsje in onze handen, wandelen en de rozenkrans bidden rond de grot.

Heerlijk vond ik die rituelen, ik voelde me toen reeds gedragen door het licht dat tijdens deze bijzondere momenten heel sterk aanwezig was.

Ik herinner me nog goed dat ik mijn 1ste Communie mocht doen en hoe mijn juffrouw Lut in het 1ste leerjaar ons daar op voorbereidde. Voor mij persoonlijk was dat een hele gebeurtenis.

Ik mocht het lichaam van Christus ontvangen en dat voelde voor mij toen aan als iets héél groots. Maar aan die dag liggen ook andere bijzondere herinneringen. Na de mis was er geen groot feest zoals dat nu wel is, maar ging ik bij mijn meter en grootmoeder Adrienne, waar ik ook een bijzondere band mee had en kreeg ik een prachtig gouden horloge, heel fijn en klein. Mijn peter en grootvader was er ook en ik kreeg van hem een gouden ketting met een kruisje eraan. Ik weet nog dat ik achteraan het café van mijn grootmoeder op een stoel moest gaan staan om al dat moois te kunnen zien in de grote spiegel boven de schouw. Mijn geliefde meter en peter die bewonderend en trots naar mij keken. Wat voelde ik me groot en geliefd. Niet enkel door mijn familie maar ook door iets wat groter was dan mijzelf.

Ik had die dag héél veel liefde ontvangen en die dag koester ik nog steeds in mijn hart.

Mijn meter en peter stierven 4 jaar later met drie maanden verschil. Het gouden kettinkje met het kruisje draag ik nog steeds als herinnering aan die bijzondere dag. Het horloge ben ik ontgroeid maar ligt veilig opgeborgen.

Ook mijn vormsel was voor mij een bijzondere gebeurtenis, ik vond de catechese lessen die ons hierop voorbereidde heel mooi. Het was een andere sfeer dan de 1ste Communie maar het bracht me dichter bij de echte waarden en betekenissen van dagen en momenten zoals Advent, Kerst, Driekoningen, Vasten, Pasen… En die waarden draag ik nog steeds mee. Nog steeds dankbaar dat ik toen een heel toegewijde catechese leraar had die ons op een mooie en echte manier zonder enig gevoel van verplichting hier in begeleidde.

Ook hier was er geen feest, maar wel gingen we familie bezoeken en kreeg ik dan een cadeautje of een centje. Maar dat vond ik toen niet zo belangrijk. Er bleef een duurzame herinnering over.

Maar vanaf het 1ste middelbaar veranderde mijn leven heel vlug en kwamen er ook meer en meer uitdagingen op mijn weg. Ik ging minder naar de mis en ook minder naar de kerk maar deed elke avond heel bewust en overtuigd mijn 3 weesgegroetjes en een Onze Vader en daarna een heel vertellement aan iedereen die hierboven was en die ik mistte. Ik vroeg hen om licht en bescherming. Misschien waren dat ook meditaties voor mij want het bracht mij héél veel rust en ook een diep vertrouwen in soms woelige periodes.

Ik leerde mezelf om op een andere manier met geloof en de kerk om te gaan. Ik begreep dat het geen verplichting was van God of Jezus, om daar elke week keurig uitgedost in de kerk te gaan zitten. Gelukkig werd ik dat ook nooit verplicht. Ik zag wel aan mijn moetje dat ze dat jammer vond maar ze begreep het wel. Steeds meer zocht ik de stilte en de sereniteit op in de kerk, wanneer er niemand was. Ik voel daar een aanwezigheid van iets wat ik niet kan verwoorden. Het is een gevoel dat me veel innerlijke rust brengt. Veiligheid. Geborgenheid. Dat vind ik vooral bij die bijzondere man, die broeder Isidoor was. Wanneer ik bij hem zit dan voel ik me gedragen en gehoord. Zeg ik de dingen die ik tegen niemand anders zal zeggen.

Toen ik enkele jaren geleden de tekst het geheel uit het dagboek van Toon Hermans las, was het een bevestiging van hoe ik al héél veel jaren mijn geloof beleefde en hoe we God kunnen en mogen zien.

Vandaag was ik daar dus terug, … De geur van de kerk is iets wat nooit verandert en wat heel vertrouwd is. Van het moment dat ik binnenstap stap ik ook binnen in mijn verleden, de herinneringen die ik reeds opnoemde, maar daarna ook de doopvieringen van mijn kinderen, hun communies en vormsels, de begrafenis van mijn dierbaren en vooral van mijn papa…  Dat maakt die plek juist zo bijzonder.

Vandaag hing een bijzondere sfeer in de kerk, er was ook meer warmte en veel licht. Precies of er brandden meer kaarsen dan anders. Heeft het te maken met Kerstmis dat geweest is, of het nieuwe jaar? Zijn veel mensen komen bidden voor een gezond en gelukkig 2018 ?

Na mijn vast ritueel om te bidden bij broeder Isidoor, ging ik de mooie Kerststal bewonderen. Jezus als een stralend licht zijn armen uitreikend naar de wereld. Maria, Jozef, de herders en de drie koningen die hem aan het bewonderen zijn.

kerststal maldegem

Vandaag vieren we die Driekoningen, Epifanie wordt deze dag ook genoemd. De Epifanie of het feest der Drie Koningen is in oorsprong een viering uit de Oosters-Orthodoxe kerk. Epifanie betekent de openbaring, de publieke verschijning van Jezus aan de wereld, hier verpersoonlijkt door de ‘wijzen uit het oosten’.

Ik las hierover een stukje door de Nederlandse filosoof, theoloog en hoogleraar Paul Van Tongeren:

“Ik denk dat Epifanie een metafoor is voor het gegeven dat het wonder voor een deel ook van onze ogen afhangt. Je weet nooit voor welk deel precies. Je kunt het wonder niet maken. Maar het begrip Epifanie draagt volgens mij aan dat we wel kunnen leren zien dat het wonder al onder ons is; en dat het bijzondere kan verschijnen in het alledaagse. Het is een aansporing om ons niet te afwachtend op te stellen. Om niet over religie te denken in termen van totale afhankelijkheid van iets wat nog moet komen, een genade die wel of niet zal neerdalen. De drie wijzen vonden weliswaar iets totaal anders dan wat ze zochten, maar ze gingen wél op zoek.”

Lees meer over de betekenis: Drie Koningen.

De betekenis van Epifanie wordt ook wel benoemd als “openbaring”.

Mijn levenslange diepere geloofsbeleving en later mijn kennismaking met yoga en meditatie zorgde voor openbaring… Ik ontdekte iets in mijzelf dat al sinds mijn geboorte aanwezig was maar dat ik toen pas zag. We zijn allemaal geboren met ons unieke geschenk aan de wereld, iets in onszelf dat we  nog niet zien maar wat er wel is. Een uitzonderlijke gave, een talent, een (levens)taak… Voor mij persoonlijk was mijn openbaring dat ik kennis wou delen, in mijn geval de eeuwenoude yogakennis. Ik voelde de drang om mensen te helpen, te begeleiden en te ondersteunen. Ik kreeg een prachtige koffer met onuitputtelijke (yoga)wijsheid als geschenk en “mag” dit delen met jullie allemaal. En dat is wat mij vervulling en geluk brengt.

Wanneer we naar binnen durven gaan, via meditatie, gebed, yoga, stilte, wandelingen … dan komt dat unieke geschenk tevoorschijn en dan is het aan ons om er iets mee te doen. Dan kunnen we die diepere vervulling vinden in ons leven.

Diepe vervulling brengt ons vreugde, geluk en heeft een krachtige invloed op onze gezondheid.

Dat is wat ik jullie vandaag met Driekoningen wens.

Dat, wanneer je zoekende bent, naar wie en wat je bent, dat je de openbaring mag krijgen of ervaren om jouw unieke geschenk, dat reeds aanwezig is in je-Zelf,  aan deze wereld te laten zien en het te delen.

Ik zie het ook als mijn “taak” om julie via Puur-Yoga dichter te brengen bij je-Zelf en jouw unieke geschenk.

Dat zal opnieuw mijn drijfveer zijn in dit nieuwe jaar.

Zachte groetjes

Isabel xxx