Dankjewel papa …

papa

25 februari 2012… de dag die mijn leven voorgoed veranderde.

Mijn vader verliet het aardse leven.

Ik had nooit verwacht dat de impact van dit verlies zo groot zou zijn.

Ik geloof dat een mens zijn leven kiest om te groeien en te leren. Mijn dierbare engel hier op aarde Christine V.D.D. heeft me hiervan bewust gemaakt. Ze heeft me geleerd dat elke mens die we ontmoeten, goed of “slecht” ons iets komt leren.

Op mijn 43ste levensjaar en vandaag, vijf jaar na het verlies van mijn vader, besef ik maar al te goed dat hij mijn allergrootste leraar was. En zoals Stef Bos het in het liedje “papa” zingt: “Ik heb je soms gehaat”. Echt waar, dat meen ik zo. Mijn, ons (mijn mama, broers en grootmoeder)  leven met hem was soms zo moeilijk, hij was zo onvoorspelbaar en hij wou altijd de dingen doen wat zijn hart hem ingaven. Hij was een zoeker en heeft het nooit echt gevonden.

Maar hij was een kunstenaar, een levenskunstenaar… altijd creatief, foto’s, films, schilderijen maken, koken, … hij kon alles. En het mooie was, hij kon het zo goed. Maar hij dacht nooit na over de gevolgen die zijn keuzes hadden. En wij konden niet anders dan hem volgen.

Dat heeft vooral op mijn leven een enorme impact gehad. Ik ga niet in detail treden, maar de keuzes van mijn vader zorgden ervoor dat ik mijn middelbare school niet kon afmaken en geen diploma haalde. De toenmalige directrice, Moeder Juliana, heeft toen in een lang gesprek duidelijk gemaakt dat ik keuzes moest maken en in dat gesprek kwam het naar voor dat een mens soms eens “offers” moest doen. Dat was mijn eerste offer. Daarna kwamen er gedurende 17 jaar nog vele “offers”, de ene was het gevolg van het andere.

Nu noem ik dat geen offers meer maar levenslessen. De één al wat moeilijker dan de andere. Maar wat er ook gebeurde, tot grote frustratie van mijn toenmalige partner, ik bleef mijn vader altijd graag zien, ik bleef hem vergeven voor wie hij was en wat hij deed. Net zoals mijn mama en mijn grootmoeder steeds deden. Toen kon ik reeds op zielsniveau denken en begrijpen dat hij in zijn leven een moeilijke weg gekozen had. Zoals ik reeds eerder in de blog schreef over Ware liefde heb ik “Karuna” beoefend, het lijden van mijn vader begrepen en mededogen gehad.

Tot 24 juni 2006 had ons gezin enkel financiële gevolgen en problemen gekend door de keuzes van mijn vader. Het ging over materie… Maar die dag is gans ons gezin wakker geschud door de zware diagnose die mijn jongste broer toen kreeg. Kanker trof ons gezin. Ik heb mijn vader pas echt leren kennen toen mijn jongste broer ziek werd.. Het was ernstig en de angst om mijn broer te verliezen was bijzonder groot. Ik heb mijn vader nooit zo hard zien huilen als toen. Dit had hij niet in de hand. Hij hield zich altijd sterk in de ziekenhuiskamer, maar eenmaal daarbuiten ging hij gebogen en gebroken naar buiten.

Vanaf toen groeiden we allemaal dichter naar elkaar toe,  vergaten we alles wat daarvoor ooit gebeurd was en beseften we maar al te goed dat het leven zo kostbaar is en dat het enige wat echt telt, LIEFDE en GEZONDHEID is. Als je die twee dingen in je leven hebt dan ben je rijk. Al de rest is zo banaal. We hebben geld nodig om te (over)leven, maar het mag niet de drijfveer van het leven zijn.

Mijn broer genas wonderbaarlijk en is vandaag nog steeds gezond en wel. Daar voelen we zoveel dankbaarheid voor, elke dag opnieuw.

Toen papa zijn gezondheid achteruit ging heb ik, samen met mijn mama en broers er alles aan gedaan om er voor hem te zijn. Meer dan 40 dagen lag hij in een kunstmatige coma na zijn hartoperatie. Zijn leven ging aan een zijden draadje. Toch voelde ik dat hij nog terug zou komen. En dat heeft hij ook gedaan. Hij vertelde na de coma dat hij hierboven was geweest en gekaart had met zijn vader… Hij zei verschillende keren dat pépé er was in de kamer.  De dokters zeiden dat hij ijlde door de verdoving, ik wist beter.  Drie dagen voor zijn sterven heb ik het eerste innige gesprek van mijn leven met hem gehad. Een dag die voor altijd in mijn hart gegrift zal staan.

Hij nam mijn hand vast, keek me diep in de ogen en vroeg of ik hem kon vergeven voor wat hij mij had “aangedaan”. Ik keek terug en kon alleen maar liefde voelen in de meest pure vorm dat liefde bestaat. De liefde van een ouder voor een kind en omgekeerd. Voor de eerste keer heb ik tegen hem kunnen zeggen dat ik van hem hield en dat ik hem allang vergeven had. Want hij heeft mij gevormd tot wie ik geworden ben. De boosheid, de haat, de frustraties die ik ooit gevoeld had waren nu een diep begrijpen en liefde geworden.  Zonder hem was ik nooit de persoon wie ik nu ben. Op dat moment heb ik hem kunnen zeggen dat ik besloten had om mijn huwelijk te stoppen en weg te gaan. Hij leed al vele jaren door het verdriet dat ik droeg in mijn huwelijk. Hij was blij dat ik die kracht in mijzelf gevonden had.  Die glimlach vergeet ik nooit meer.

De laatste dag, zondag 26 februari was het raar, hij nam op een andere manier afscheid van ons die namiddag. Vroeg ook aan mijn broer om goed voor mama te zorgen… Zijn gezin was het allerbelangrijkste in zijn leven. Hij wou dat we altijd dicht bij elkaar zouden staan. Diezelfde nacht iets na 1h is hij heel zacht vertrokken. Ik ben zeker dat het samen met pépé was die hem is komen halen. Ik ben niet gaan kijken in het mortuarium, dat kon ik niet. Maar mijn broer en dochter zeiden dat hij glimlachte. Hij was gelukkig. Zijn lijden was voorbij.

Vijf jaar geleden heb je ons verlaten, maar je bent nooit ver weg, je wandelt elke dag naast ons, onzichtbaar maar dichtbij. Je bent nog steeds geliefd en héél dierbaar voor ieder die héél veel van je hield. In 1994 vroeg ik jou het schilderij van Rene Magritte na te schilderen voor mij. Toen vond ik dat gewoon een prachtige schilderij. Nu heeft dit schilderij zoveel betekenis. Op 3 maart 2012 werd je begraven, op 4 maart werd ik met geweld uit mijn huis gezet. Dit schilderij had het bijna niet overleefd, maar dankzij mijn jongste dochter kon ik het meenemen. Nu hangt dit werk al enkele jaren naast mijn bed.

Want nu staat de vogel symbool voor VRIJHEID, de vrijheid die ik voelde toen ik mijn huwelijk stopzette, de vrijheid waar mijn vader naar op zoek was en de vrijheid dat ik vandaag voel doordat ik mijn weg gevonden heb.

En die vrijheid kon ik alleen maar voelen door te VERGEVEN.

Isabel x

dsc00329

 

5 Comments

  1. Beste Isabelle

    Wat een oprechte getuigenis

    Daar word je echt heel stil van hoor

    Dank om dit te willen delen

    Wij hebben onze beide ouders op 26 augustus 94 bruusk verloren in een auto-ongeval

    Dan pas besef je echt hoeveel ze voor jouw betekenen en welke leegte er ontstaat dat nooit terug kan opgevuld worden

    Véél liefs en sterkte

    caroline

    Liked by 1 persoon

    1. Lieve Caroline, ik word zelf helemaal stil door jouw bericht te lezen. Dat wist ik niet. Dat is een diepe wonde bij jou en jouw familie. En zoals je zegt, het kan niet opgevuld worden, enkel de herinnering levend houden dat maakt het gemis zachter. Dankjewel voor jouw bericht, ik leef met jou mee; met heel mijn hart. Warme en lieve groetjes Isabel xxx

      Like

  2. ik zit hier te bleiten dat het geen naam heeft zo mooi geschreven ik mis hem zo veel maar gelukkige zijn jullie er voor mij als ik al die fotos zie komen er zoveel herinneringen naar boven Vanmiddag als ik deze foto zag was het Demis Roussos op de radio EEN TEKEN denk ik dat ie wilde zeggen ik ben bij jou

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: